|
Αρχικό μήνυμα απο Mary Atwood 3:24am Fri Apr 11 '03
Σήμερα σκότωσα την εφημερίδα μου
Σήμερα σκότωσα την εφημερίδα μου
Δεν ήταν, αλήθεια, δικό της το φταίξιμο
Ηταν πάντα πιστή
Στο κατώφλι μου εμφανιζόταν, με περισσή επιμέλεια
περιμένοντας υπομονετικά ν' ακούσει τα βήματά μου
αναμένοντας υπάκουα να την αρπάξω
αποκαλύπτοντας τα μυστικά της καθώς το χέρι μου επιδέξια την ανοίγει
Για δεκαετίες, η άφιξή της ανήγγελε τη νέα μέρα
Ενας πιστός σύντροφος στα ήσυχα διαλείμματα
Ενα ευχάριστο τετ-α-τετ, μαζί με τον καφέ κάθε πρωί
μοιραζόμασταν πνιχτά γελάκια, αλλά και δάκρυα
Μέσα από θύελλες, τραγωδίες και παρωδίες
Ηταν κάτι να βασιστείς, σταθερή μέσα σε μια ζωή που τρέχει
Πάντα έφτανε σε λογική τιμή
και υπομονετικά στοιβαζόταν, να φύγει για ανακύκλωση
Αλλά, αργά και σταθερά, η παλιά μου φίλη έδειχνε ν' αλλάζει
Οι καλοί της τρόποι του παρελθόντος
Εγιναν σταδιακά ενοχλητικοί, αγκαθωτοί, αγχωτικοί
κοπανώντας συνέχεια τα ίδια και τα ίδια
λέγοντας ασταμάτητα, μισές αλήθειες, αναλήθειες, ψέματα
Οι λέξεις της να καρφώνονται μέσα μου
Στοχεύοντας την ύπαρξη
ταράζοντας τις αισθήσεις μου
Στην αρχή, δεν το πίστευα
Ισως να 'μουν εγώ που 'χα αλλάξει
Η παλιά μου φίλη έδειχνε, αλήθεια, απαράλλαχτη
Σεμνή και καλή, περιμένοντας το νεύμα μου
Αλλά εκείνο που στο παρελθόν έδειχνε να ΄ναι ασφαλές, τώρα είχε βγει εκτός ορίων
Ακόμη και εκείνοι οι διασκεδαστικοί αρθρογράφοι και οι στήλες, τώρα δεν μου πρόσφεραν καμιάν ανακούφιση
Επρεπε ν' αποδεχτώ το γεγονός πως ζούσα, πια, με μια ξένη
Κολλημένη στο δικό της, παράξενο αξίωμα
Λέγοντας πράγματα που δεν θα μπορούσαν να 'ναι αλήθεια
Μιλούσε για έναν κόσμο που δεν υπάρχει
Προσπάθησα να το αγνοήσω, ελπίζοντας πως τα πράγματα θα φτιάξουν
Πως θα μπορούσαμε να γυρίσουμε στην παλιά, μακάρια σχέση μας
Αλλά όχι
Ηταν αδυσώπητη
Μέρα με τη μέρα
Επιμένοντας στις αυταπάτες, τις παραλείψεις, τις υπερβολές
Κάθε μέρα και πιο ανοίκεια
Τα γράμματα στους τίτλους όλο και πιο πολύ να στριγκλίζουν, να στριγκλίζουν...
Σήμερα, με μεγάλη μου λύπη, απρόθυμος και με μιαν αίσθηση απώλειας
Σκότωσα την εφημερίδα μου
Επρεπε να το κάνω. Δεν είχα άλλη επιλογή. Ο ένας από τους δυο μας έπρεπε να φύγει.
Δεν ήταν όμως, δικιά της η ευθύνη.
Παρ' όλα αυτά, έκανε απλώς τη δουλειά της.
|