Εμφάνιση ενός μόνο μηνύματος
  #150  
Παλιά 26-12-08, 14:04
Το avatar του χρήστη Physalia
Physalia Physalia is offline
Μέλος του Συλλόγου ΤΗΘΥΣ
 
Εγγραφή: 29-01-2007
Περιοχή: Αθήνα
Μηνύματα: 5.525
Απάντηση: Ευτυχώς μας προσέχουν

κλέβω ένα "άσχετο" σχόλιο από μία σχετική συζήτηση στο tvxs

Παράθεση:
> drapetis Με όλο το σεβασμό και χωρίς ίχνος ειρωνείας θα ήθελα τη δικιά

> σου γνώμη για την δικαιοσύνη και την δημοσιογραφία. Ευχαριστώ
>ID σχολίου: 10219 - Δημοσίευση: 22-12-2008 13:17 από vasilissp

Βασίλη, εάν θέλουμε να βρούμε, τι σημαίνει κάτι, τότε θα πρέπει πέρα από προκαταλήψεις και συμβάσεις, να ακολουθήσουμε τις λέξεις να δούμε που θα μας οδηγήσουν.

Δικαιοσύνη, Ρωμιοσύνη, Μεγαλοσύνη, Καλοσύνη...
Βλέπουμε δηλαδή μιά σειρά λέξεων, με ίδια κατάληξη, η οποία έχει ώς σκοπό να δείξει ότι το παρόν, χαρακτηρίζεται από το πρώτο συνθετικό της λέξης.

Δικαιοσύνη λοιπόν, είναι ένα σύστημα του οποίο βασικό χαρακτηριστικό και σημείο αναφοράς, είναι το Δίκαιο.

Τι είναι όμως το Δίκαιο?
Εάν εμείνουμε στις παρούσες συμβάσεις οι οποίες όμως έχουν φτιαχθεί στην παρούσα εποχή και ασχέτως των λέξεων, τότε δίκαιο είναι αυτό που ορίζει ο νόμος.

Έλα να δούμε όμως τι σημαίνουν αυτές οι δύο λέξεις.
Νόμος και Δίκαιο...

Νόμος, προιόν του ρήματος Νέμω.
Νέμωντας, παράγω νόμο.
Νέμω τι όμως?

Ας δούμε και την λέξη "Δίκαιο" μπάς και τα βάλουμε σε μιά σειρά...

Όταν που λες κάποτε ο προπροπροπροπροπροπροπάπο υς μας, ζούσε σε μιά σπηλιά μαζί με όλη την φυλή του, τότε κάθε πρωί, έβγαιναν όλοι τους για κυνήγι, έπιαναν μιά αντιλόπη ή ότι έπιαναν τέλος πάντων, γυρνούσαν στην σπηλιά, την τεμάχιζαν και ο καθένας έπαιρνε το δικό του κομμάτι.
Το δικό του κομμάτι.
Αν ερχόμουν εγώ να σου πάρω το δικό σου κομμάτι, τότε τι σου έπαιρνα?
Το δικό σου...
Το δίκαιο σου
Τι είχα εγώ στα χέρια μου?
Κάτι που δεν ήταν δικό μου.
Κάτι α-δικο.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι το δίκαιο και το άδικο, δεν είναι καθόλου υποκειμενικές έννοιες και σαφώς και δεν ορίζονται από τον νόμο.
Τι αντίθετο μάλιστα. Ο νόμος με τον οποίο θα κατανεμηθεί το κρέας, αναλόγως της ορθότητας τους, μπορεί να χαρακτηρισθεί δίκαιος ή άδικος.

Ο νόμος δηλαδή, είναι η βουλή με την οποία θα γίνει η νομή. Το αν η νομή αυτή θα δόσει στον καθένα τα δίκαια του, είναι αυτό που θα χαρακτηρίσει το δίκαιο ή το άδικο του νόμου.

Πως μπορούμε όμως να πούμε πότε ο νόμος στο σύνολο του ή ακόμη και πριν καν φτιαχθεί, είναι δίκαιος και πότε άδικος?

Μα από το κράτος υπό το οποίο θα φτιαχθεί.
Κράτος. προιόν του ρήματος(της πράξεως) επικρατώ.
Άρα, αναλόγως του ποιός επικρατεί στην δημιουργεία του νόμου, μπορούμε να ξέρουμε από πριν το αν θα είναι δίκαιος ή άδικος ο νόμος.
Εάν σε μιά ομάδα 10 ανθρώπων, ο νόμος παράγεται με την συμετοχή και των 10, τότε ο νόμος έχει τις βασικές προυποθέσεις για να είναι δίκαιος(όχι σίγουρα όμως)
Εάν όμως, σε μιά ομάδα 10 ανθρώπων, μόνο ο ένας φτιάχνει τον νόμο, τότε δεν υπάρχει κανένα εχέγγυο ότι αυτός ο ένας δεν θα νέμει το κατά πως αυτός θα θέλει σε αντίθεση με το να νέμει αποδίδωντας στον καθένα το δίκαιο του.

Όταν λοιπόν, ο νόμος, παράγεται υπό ένα κράτος όπου οι δικαιούχοι δεν συμετέχουν στην παραγωγή του νόμου, τότε είναι εύλογο ότι δεν υπάρχει και απονομή δικαίου, άρα δεν υπάρχει και ένα σύστημα που να έχει ως σημείο αναφοράς το δίκαιο και την απονομή του.
Δηλαδή, δεν υπάρχει διακιοσύνη.


Σχετικά με την Δημοσιογραφία τώρα...
Κι εδώ όπως και πριν, οφείλουμε να ακολουθήσουμε την ίδια την λέξη.
Δημόσια γραφή.
Είναι εύκολο να γίνει αντιληπτεί ή έννοια και των δύο αυτών λέξεων, αλλά θέλει μιά παραπάνω προσπάθεια να βρούμε το τι κουβαλάνε μαζί τους και κυρίως το τι βγάζει ο συνδιασμός τους.
Λέγοντας "δημόσια" γραφή, μιλάμε για μιά γραφή η οποία απευθύνεται στον Δήμο.
Αυτό που κάνω εγώ τώρα δηλαδή.
Γράφω και παραθέτω αυτό που γράφω σε εσένα, μιάς και ρώτησες, αλλά ταυτόχρονα και σε όλο τον Δήμο.
Τι γράφω εγω εδω?
Τις απόψεις μου φυσικά.
Δημοσιογραφία λοιπόν, είναι ή έκθεση των απόψεων μας στον Δήμο.
Έκθεση η οποία παλαιότερα γινόταν δια του λόγου στην αγορά, πρακτική η οποία αργότερα, αφ ενός διότι κακώς εγκαταλείφθηκε η αγορά κι αφ εταίρου λόγω όγκου, δεν ήταν δυνατόν να υπάρξη δια του προφορικού λόγου κι έτσι αντικαταστάθηκε από την δημοσιογραφία.
Άσχετα λοιπόν από τις όποιες συμβάσεις της εποχής μας κι άσχετα από το τι έχει καθιερωθεί να καλείται δημοσιογραφία, η πραγματική δημοσιογραφία, είναι η έκθεση των απόψεων του Δήμου στον Δήμο


(περιληπτικά αυτά, και με πολλές ασάφεις, γιατί για να το αναλύσω κανονικά θέλει μήνες συγγραφής, κάτι που ίσως να το κάνω στο μέλλον, αλλά όχι τώρα)


ID σχολίου: 10315 - Δημοσίευση: 22-12-2008 17:05 από drapetis
__________________
The fish doesn't think because the fish knows everything
Απάντηση με παράθεση