[Tiburon]

Σε ότι αφορά το ‘αντίτιμο εισόδου’ σε ένα ΠΟΑΚΠ, θεωρώ πως είναι απολύτως απαραίτητο! Δεν μπορείς να προστατέψεις τίποτα με μηδέν χρήματα! Σας παραθέτω ένα σχετικό απόσπασμα από τη Διπλωματική Διατριβή του Μεταπτυχιακού μου που βέβαια αναφέρεται σε Θαλάσσιες Προστατευόμενες Περιοχές (ΘΠΠ):

Σύμφωνα με έρευνα του RAC/SPA, κατά μέσο όρο οι ΘΠΠ της Μεσογείου χρειάζονται 50-1000 € ανά εκτάριο το χρόνο, ανάλογα με την έκταση, την ένταση των προστατευτικών μέτρων, την επίβλεψη, την ερευνητική δραστηριότητα και το διαμοιρασμό των διαχειριστικών ευθυνών (Lοpez Ornat, 2006). Μεγάλα αλιευτικά καταφύγια (fisheries reserves) χωρίς δυνατότητα επίσκεψης, απαιτούν περίπου 5-10 € ανά εκτάριο το χρόνο για έρευνα και περιφρούρηση (Ministry of Fisheries, Spain). Η φύλαξη σε ΘΠΠ μεγάλης έκτασης είναι ιδιαίτερα δύσκολη και πολυέξοδη, εκτός αν γίνεται με τη βοήθεια και συνεργασία ενδιαφερόμενων ομάδων χρηστών (π.χ. αλιείς, τουριστικές υπηρεσίες και ακαδημαϊκά κέντρα). Αυτό βέβαια απαιτεί τη ζωνοποίηση και σωστή διαχείριση της ΘΠΠ (Lοpez Ornat, 2006).

Όπως προαναφέρθηκε, οι ΘΠΠ παγκοσμίως αποτυγχάνουν στην επίτευξη των στόχων διατήρησης λόγω ελλιπούς χρηματοδότησης. Η καταβολή ενός αντίτιμου για την επιτρεπόμενη είσοδο και χρήση των ΘΠΠ από τους επισκέπτες αυτοδύτες έχει προταθεί σαν μια πιθανή λύση του προβλήματος αυτού. Σύμφωνα με μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί σχετικά με την προθυμία των αυτοδυτών να πληρώσουν (willingness to pay) προκειμένου να τους επιτραπεί η είσοδος σε ΘΠΠ, οι αυτοδύτες φάνηκαν να είναι θετικοί, προκειμένου να εξασφαλιστεί η προστασία της ΘΠΠ που επισκέπτονται (Arin & Kramer, 2002; Depondt & Green, 2006). Συγκεκριμένα, σε 3 καταδυτικές τοποθεσίες στις Φιλιππίνες (Anilao, Mactan Island και Alona Beach), τα δυνητικά έσοδα υπολογίστηκαν σε 3,5 χιλιάδες έως και 1 εκατομμύριο Αμερικανικά δολάρια, αναλόγως την περιοχή. Θα πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι πρόκειται για μία από τις πλουσιότερες περιοχές του κόσμου σε θαλάσσια βιοποικιλότητα. Αυτά τα έσοδα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας της περιοχής και πιθανώς για τη δημιουργία εναλλακτικών μορφών εργασίας για τους παραδοσιακούς αλιείς της περιοχής (Arin & Kramer, 2002). Τέλος, το κύριο εμπόδιο στην καθιέρωση του συστήματος καταβολής αντιτίμου εισόδου, δε φαίνεται να είναι οι διοργανωτές εκδρομών (tour operators) αλλά το γεγονός ότι η ύπαρξη διαφάνειας κατά την αξιοποίηση των εσόδων αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την αποδοχή του συστήματος (Depondt & Green, 2006).

Νομίζω πως αυτή η τελευταία πρόταση είναι η απάντηση σε όλα αυτά που συζητάτε... η ύπαρξη διαφάνειας!