[Παύλος Βουλουτιάδης]

Από την μελέτη της Πάϊκου, προσωπικά συγκράτησα ένα πράγμα το οποίο επισημαίνεται κιόλας από την αρχή. Παρ' όλο που η μελέτη έχει γίνει πριν να ψηφιστεί ο 3409/05 εντούτις λέει κάτι πολύ σημαντικό : πως καμιά επέμβαση στο περιβάλλον - έστω κι αν είναι σύμφωνη με χίλιες δυο περιβαλλοντικές διαδικασίες προστασίας του - δεν αφήνει ανεπηρρέαστο το ίδιο το περιβάλλον. Αυτό σημαίνει πως όσες υποσχέσεις κι αν πάρουμε πως δεν θα πειράξουν το περιβάλλον, το περιβάλλον θα μπει σε μια εσωτερική διαδικασία αλλοίωσης / αναστολής των λειτουργιών του.

Ιδανικές πειραματικές συνθήκες δεν μπορούν να φτιαχτούν - είναι εξαιρετικά δύσκολο - για ένα σύστημα αναφοράς ακόμη κι αν λάβουμε υπ' όψην μας χίλιες δυο μεταβλητές και παραμέτρους. Ποτέ δεν μπορούμε να ομοιάσουμε ένα σύστημα με το πραγματικό / πρωταρχικό του. Αυτό που κάνουμε είναι προσ-ομοιώσεις και πάνω σ' αυτά τα μοντέλα ερευνούμε. Το περιβάλλον έχει από μόνο του την δική του ζωή. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός και ποτέ δεν γνωρίζουμε με ασφάλεια πως θα αντιδράσει. Οι επιπτώσεις μπορεί να εμφανιστούν γρήγορα, όμως μπορεί και να χρειαστούν δεκάδες χρόνια μέχρι να τις αντιληφθούμε.