Παράθεση:
Αρχικό μήνυμα απο Παύλος Βουλουτιάδης
Από την μελέτη της Πάϊκου, προσωπικά συγκράτησα ένα πράγμα το οποίο επισημαίνεται κιόλας από την αρχή. Παρ' όλο που η μελέτη έχει γίνει πριν να ψηφιστεί ο 3409/05 εντούτις λέει κάτι πολύ σημαντικό : πως καμιά επέμβαση στο περιβάλλον - έστω κι αν είναι σύμφωνη με χίλιες δυο περιβαλλοντικές διαδικασίες προστασίας του - δεν αφήνει ανεπηρρέαστο το ίδιο το περιβάλλον. Αυτό σημαίνει πως όσες υποσχέσεις κι αν πάρουμε πως δεν θα πειράξουν το περιβάλλον, το περιβάλλον θα μπει σε μια εσωτερική διαδικασία αλλοίωσης / αναστολής των λειτουργιών του. Ιδανικές πειραματικές συνθήκες δεν μπορούν να φτιαχτούν - είναι εξαιρετικά δύσκολο - για ένα σύστημα αναφοράς ακόμη κι αν λάβουμε υπ' όψην μας χίλιες δυο μεταβλητές και παραμέτρους. Ποτέ δεν μπορούμε να ομοιάσουμε ένα σύστημα με το πραγματικό / πρωταρχικό. Αυτό που κάνουμε είναι προσ-ομοιώσεις.  |
Το περιβάλλον αλλοιώνεται ακόμα κι αν περπατάμε πάνω του. Όμως παρόλο που επιμένουμε ανθρωποκεντρικά να το θεωρούμε "περιβάλλον" συμβαίνει να είμαστε κι εμείς τμήμα του. Επομένως, όσο κι αν το προφασιστούμε, είναι αδύνατο να σταθούμε και να το κοιτάξουμε απέξω, φοβούμενοι μην αναπνεύσουμε, μην φάμε, μην σπάσουμε κάνα κλαδί και μην πατήσουμε κάνα μυρμήγκι.
Δεν είναι αυτός ο ρόλος του Homo sapiens. Είναι όμως ρόλος του, μια που θέλει να περηφανεύεται για τη λογική και τις γνώσεις του, να κρίνει τις συνέπειες των πράξεών του, ώστε αυτές να μην στρέφονται τελικά εναντίον του.
Όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι εφικτές και κατ'εμέ ευπρόσδεκτες αρκεί να γίνονται με το σωστό τρόπο. Δηλαδή ας ψαρεύουμε, ας φτιάχνουμε ιχθυοκαλλιέργειες και ΚΠ, ας χτίζουμε, ας ανεβαίνουμε στα βουνά.... πειράζει όμως να το κάνουμε με τρόπο που να μας επιτρέπει να συνεχίσουμε να το κάνουμε και αύριο; λαμβάνοντας δηλαδή υπόψη μας τις υπάρχουσες γνώσεις και ελαχιστοποιώντας κατά το δυνατόν τις επιπτώσεις μας;
Και, γενικά μιλώντας τώρα, γιατί η ανάπτυξη να μετριέται μόνο σε κυβικά μπετού; Γιατί η προστασία και η ανάδειξη να μην θεωρείται ανάπτυξη σε αυτή τη χώρα αφού δεν είναι παρά επένδυση σε (ολοένα και μειούμενα παγκοσμίως) αποθέματα φυσικών πόρων τα οποία σύντομα θα μπορούμε να μοσχοπουλάμε χωρίς καν να τα εξαντλούμε σύμφωνα με τις αρχές της αειφορίας; (αυτή τη στιγμή ναι μεν τα μοσχοπουλάμε αλλά ταυτόχρονα τα ξεπουλάμε, σύμφωνα με τις αρχές του ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε.)
Συγγνώμη αν έχω ξεφύγει, μου φάνηκε σχετικό
