Εγώ πάντως ταυτίζομαι με Σώτο και Παναγιώτη κι έχω την τάση να θεωρώ τους ψαροτουφεκάδες φίλους μου... μπορεί να φταίει που με μεγαλωσε ένας από αυτούς....
Ο φίλος Γιώργος Μοναστήρογλου μου εξήγησε ακριβώς το σκεπτικό του να έχεις στην Χαλκίδα έναν μοναδικό Σύλλογο για τις Υποβρύχιες Ενασχολήσεις εν γένει. Ο Σύλλογος επιδιώκει να χτιστεί ακριβώς πάνω σε αυτό το κοινό που ενώνει τους "ανθρώπους της θάλασσας" όπως όμορφα τους ονομάζει ο Παναγιώτης.
Και γι'αυτό είναι πολύ καλή και έξυπνη κίνηση. Μακάρι να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο....
Το highlight όμως της χθεσινής εκδήλωσης δεν ήταν σε καμία περίπτωση το ψαροτούφεκο... Ήταν ο κος Ηλίας κι ο Καπετάν-Δημήτρης.
Ο πρώτος γύρω στα 70, ο δεύτερος 90 (Μπορεί και να γνώρισα τον παλιότερο δύτη της Ελλάδας χτες. Ελπίζω να καταλαβαίνετε τη συγκίνησή μου.)
Ο κος Ηλίας (δεν μπορώ να θυμηθώ το επίθετό του αλλά υπόσχομαι να το μάθω σύντομα) μας καθήλωσε στην αρχή. Θυμόταν τους βυθούς μας παραδείσους και στεναχωριόταν που τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ...
Μάς μίλησε για είδη που είχαμε και πια δεν έχουμε, για είδη που δεν είχαμε και αποχτήσαμε.. (άλλοι τα διαβάζουμε άλλοι τα έχουν δει να συμβαίνουν μπροστά τους!)
Και φυσικά μάς εξιστόρησε άπειρες περιπέτειές του απ' τους καιρούς που δούλευε στα σφουγγαράδικα....
Κι όσο μιλούσε ο κος Ηλίας, μού φαινόταν ένας ηλικιωμένος κύριος με τόσο πλούσια εμπειρία από τη ζωή... Που όμως μεταμορφώθηκε σε μικρό παιδί όταν ανέβηκε στο βήμα ο καπετάν Δημήτρης (Σωτηριάδης).
Αδύνατον να σας τον περιγράψω.. Αδύνατο να σας μεταφέρω ένα ελάχιστο ποσοστό της πληροφορίας που μας μετέδωσε. Μιλάμε για άνθρωπο που βουτάει στην Ελλάδα από το '32!!! Και που ελπίζω ότι θα συνεχίσει να βουτάει για πολλά χρόνια ακόμα! (πράγμα καθόλου δύσκολο αν κρίνω από το πόσο διαυγής πνευματικά και ακμαίος σωματικά ήταν)
Προτείνω κάποια στιγμή να καλέσουμε κι εμείς, σαν Σύλλογος, τον κυρ-Ηλία και τον καπετάν Δημήτρη... Και να' χουμε κάνα 5ωρο ελεύθερο να τους ακούμε! Είμαι σίγουρη ότι θα το βρίσκατε φοβερά ενδιαφέρον!!!