01.05.2008 - Τετραήμερη εκδρομή στην λίμνη Κρεμαστών

[geogeo]

Εγώ θα μείνω σε μια απλή περιγραφή των δεδομένων και της βουτιάς που κάναμε την τελευταία ημέρα, με την εκκλησία να έχει πλέον βρεθεί, χάρη στην επιμονή του Γιάννη και της Μαρίας.



- ... Όλοι ετοιμάζονται για την βουτιά

Με δεδομένο ότι η λίμνη είναι στα 300 μέτρα και εφόσον το ίδιο απόγευμα θα έπρεπε να επιστρέψουμε ανεβαίνοντας σε ακόμα μεγαλύτερο υψόμετρο (από 800 έως 1100 μέτρα ανάλογα την επιλογή του καθενός για επιστροφή), αποφασίσαμε ότι το μέγιστο βάθος θα ήταν τα 32 μέτρα. Οπότε θα μέναμε στον σταυρό και θα αφήναμε την περαιτέρω εξερεύνηση για την επόμενη επίσκεψή μας.
Αποφασίσαμε λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε τους πίνακες για υψόμετρο 700-1500 και την ώρα μηδέν του επόμενου βάθους (36 μέτρα). Οπότε η βουτιά μας θα είχε χρόνο 9 λεπτά. Εμείς ήμασταν λίγο πιο «χαλαροί» στις στάσεις και αποφασίσαμε ότι θα κάνουμε προληπτικές στα 9 στα 6 και στα 3 (1, 2 και 5 λεπτά αντίστοιχα).



- Απόσπασμα του πίνακα που χρησιμοποιήσαμε

Βουτήξαμε αμέσως μόλις βγήκαν στην βάρκα ο Φοίβος και ο Γιάννης και μας είπαν ότι όλα ήσαν όπως τα είχαμε υπολογίσει.



- Γιάννης και Φοίβος στο νερό, έτοιμοι για τη βουτιά



- Το μπαλόνι αποσυμπίεσης των παιδιών έχει βγει στην επιφάνεια και τους περιμένουμε



- Τους βοηθάμε να βγουν στην βάρκα



- Σειρά μας, ο Χρήστος έτοιμος με τις διπλές, εγώ στο νερό ...

Η θολούρα, το κρύο και το σκοτάδι ήταν ίδια όπως και δύο μέρες πριν, αλλά η ψυχολογία μας τώρα ήταν εντελώς διαφορετική. Δεν υπήρχε η αγωνία για μια βουτιά σε εντελώς άγνωστες συνθήκες, αλλά μόνο προσμονή για να αντικρίσουμε τον σταυρό πάνω στον τρούλο της εκκλησίας.
Ήταν πραγματικά μια εικόνα που μόνο κατάδυση δεν θύμιζε … Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και ενώ ήδη το βαθύμετρο μου έδειχνε 31 μέτρα φάνηκε στην άκρη του σχοινιού … Μόλις ένα μέτρο μακριά και φωτισμένος από τον πολύ ισχυρό Kowalski του Βασίλη ίσα που φαινόταν μια κίτρινη φιγούρα.
Έχει περάσει ήδη μια εβδομάδα αλλά ακόμα το σκέφτομαι. Βουτάω πια 19 χρόνια, σ’ αυτά και σε περισσότερα μέτρα έχω πάει πολλές φορές, δεν ήταν δα και κανένα κατόρθωμα Δεν ξέρω σε τι είδους υποβολή μπήκαμε εκείνες τις δυο μέρες, δεν ξέρω καν εάν νιώθαμε μόνο για εμάς ή και για τους νέους φίλους μας, τους ανθρώπους της περιοχής που τόσο πολύ θέλανε να δούμε στην εκκλησία, λες και θα την έβλεπαν κι αυτοί μαζί μας … Τι να πω, πραγματικά τα συναισθήματα ήταν πολύ δυνατά.
Όλα κύλησαν ρολόι μέχρι το 8ο λεπτό, τότε κάναμε την λάθος … πεδιλιά, τα πάντα θόλωσαν, ο σταυρός αμέσως εξαφανίστηκε και έπρεπε να ψηλαφίσεις για να τον βρεις. Ετσι αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε ανάδυση ένα λεπτό νωρίτερα από το προγραμματισμένο. Έτσι κι αλλιώς δεν μας έλλειπε τίποτα, εκείνη τη στιγμή τα είχαμε όλα.







- Οσοι είχαμε μείνει την τελευταία ημέρα (πολλοί φίλοι είχανε ήδη φύγει λόγω του προγράμματός τους): Ingeborg, Χρήστος, Δήμητρα, ο super Κώστας, Γιάννης, Μαρία, Φοίβος, Ζίνα και πίσω από την κάμερα η Γεωργία και ο Νίκος.

Ευχαριστώ όλους …

[Χρηστος Ευθυμιου]

Η δημοσίευση του γεγονότος από την εφημερίδα "Ευρυτανικός ΠΑΛΜΟΣ"
http://www.evrytanikospalmos.gr/2008/5/7/index.htm

[fivos]

Η φύση γύρω απ' τη λίμνη των Κρεμαστών είναι μοναδικά όμορφη και είναι αδύνατο να αντισταθεί κανείς στο πειρασμό για κάποιες μικρές ή και μακρινότερες εξερευνήσεις.
Ένα πολύ όμορφο στοιχείο της παρέας ήταν ότι μαζευόμασταν όλοι μαζί τα βράδια να μοιραστούμε τις εμπειρίες της μέρας και να προγραμματίσουμε την επόμενη, αλλά ταυτόχρονα είμασταν κι αρκετά ανεξάρτητοι στις επιλογές μας. Την τρίτη μέρα π.χ. κάποιοι πήγαν για ράφτινγκ, άλλοι πήγαν βόλτα στο Καρπενήσι.

Τη δεύτερη μέρα, που βούτηξε η πρώτη ομάδα προς αναζήτηση της εκκλησίας της Επισκοπής, παρέσυρα το απόγευμα τον Γιάννη και τη Μαρία να κάνουμε μια χαλαρή βουτιά στην αποβάθρα (η πρώτη μας κατάδυση στη λίμνη).

Παλιότερα που δεν υπήρχε η γέφυρα της Επισκοπής, ο κόσμος πηγαινοερχόταν από τη μια μεριά της λίμνης στην άλλη με μικρά ferry boats. Το μόνο που προδίδει τώρα πια την ύπαρξή τους, είναι αυτή η κεκλιμένη αποβάθρα που σαν ένας παραμυθένιος δρόμος κατεβαίνει κάθετα την πλαγιά και συνεχίζει μέσα στο νερό.
(...κι αν είχα λίγο μυαλό παραπάνω θα είχα τραβήξει και καμμιά φωτογραφία εκτός νερού αντί να καταφεύγω τώρα σε λογοτεχνικές φιοριτούρες )

Καθώς η στάθμη της λίμνης μπορεί να μεταβληθεί ακόμη και +-/10 μέτρα αναλόγως την εποχή, την βροχόπτωση και τη χρήση νερού που γίνεται από τον υδροηλεκτρικό σταθμό της Δ.Ε.Η., το μέρος της αποβάθρας που βρίσκεται εκτός νερού ξαφνικά γίνεται υποβρύχιο και τανάπαλιν. Έτσι δικαιολογούνται οι κάβοι κι οι δέστρες που υπάρχουν μέσα και έξω από το νερό σε όλο το μήκος της αποβάθρας, αφού κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ποια από αυτές θα βρίσκεται εκτός νερού για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

Η ορατότητα είναι περίπου 1.5 μέτρο. Η λίμνη έχει πολλά και μεγάλα ψάρια αλλά κανένα δεν μας πλησιάζει τόσο κοντά ώστε να το δούμε. Είδαμε μόνο μερικά νεκρά – όπως μάθαμε αργότερα ξεψαρισμένα από το δίχτυα των ψαράδων που τα άφησαν στη λίμνη γιατί είναι χαμηλής εμπορικής αξίας.

Τα περισσότερα φυτά που συναντάμε εδώ δεν είναι υδρόβια: Είναι φυτά της ξηράς, καταδικασμένα να πνιγούν ριζωμένα στη θέση τους -καθώς ανεβαίνει η στάθμη της λίμνης- και να καλυφθούν από οργανισμούς που αποσυνθέτουν τα απομεινάρια τους.

Οι εικόνες θυμίζουν ομιχλώδες στοιχειωμένο δάσος αλλά ταυτόχρονα αυτό το διάχυτο φως είναι εξαιρετικό από φωτογραφική άποψη
(η φωτογραφική μου διαστροφή υπερισχύει και συνεχίζω ).

= = = = = = =
= = = =

Την τρίτη μέρα που ο Γιάννης και η Μαρία βουτάνε στο εκκλησάκι της επισκοπής να προσδιορίσουν το ακριβές στίγμα, ένα μεγάλο μέρος της παρέας αποφασίζει να εκδράμει προς το φράγμα Καστρακίου - 60 χλμ περίπου από τη βάση μας.

Ταξιδεύουμε περίπου 2 ώρες διασχίζοντας περιμετρικά όλο το βόρειο τμήμα της λίμνης Κρεμαστών και το εντυπωσιακό Ψηλοβούνι(?).

Φτάνοντας στο Καστράκι και μη μπορώντας να διασταυρώσουμε τις πληροφορίες που είχαμε για κάποιο βυθισμένο νεκροταφείο, αποφασίζουμε να βουτήξουμε σε ένα πανέμορφο όρμο της λίμνης που μας υποδεικνύει κάποιος ντόπιος ότι βρίσκονται βυθισμένα τα ερείπια μιας ακόμη εκκλησίας.

Η ορατότητα είναι αυτή που έχουμε συνηθίσει: γύρω στο 1-1.5 μέτρο αλλά το φως είναι δυνατό και αρκετό για μια αξιοπρεπή καταγραφή, μια και οι 4 περιμετρικοί τοίχοι που έχουν μείνει από το εκκλησάκι βρίσκονται σε βάθος μόλις -5 μέτρων.

...τράβηξα και μερικές πόζες του Μιχάλη - του τρομερού buddy μου και "Παν-Μέγιστου Εξερευνητή Ομιχλωδών Υποβρυχίων Τοπίων"




...κι αυτές τις τελευταίες τις τράβηξα στα τυφλά για τη Μαρία (Physalia)
[σκεφτόμουνα ότι εκεί που εγώ δε βλέπω τίποτα, αυτή μπορεί να ανακαλύψει κανένα νέο υπο-λίμνειο είδος )



= = = = = = =
= = = =

Η παρέα ήταν υπέροχη !

...όπως εξ' άλλου και τα τοπικά εδέσματα !




Βέβαια, αναγκαστήκαμε να παραμυθιάσουμε το Γιώργό ότι μετά από κάθε βουτιά έπρεπε να εισπνέει 30 λεπτά οξυγόνο για λόγους ασφαλείας
(μέχρι να σερβιριστούν τα μπριζολάκια και να προλάβουμε να φάμε τίποτα) αλλά το καταφέραμε κι αυτό
Γιώργο αλήθεια λέγαμε πάντως, ήταν θέμα ασφαλείας (δικής μας ασφαλείας): Νηστικό αρκούδι δε βουτάει




Αυτή η εκδρομή τα είχε όλα - καλή παρέα, καλό καιρό, υπέροχο φαγητό, περιπέτεια, εξερεύνηση και κάτι που σπάνια συμβαίνει: να μοιράζεσαι τη χαρά σου με τους ντόπιους

Είχα πραγματικά καιρό να περάσω τόσο όμορφα και σας ευχαριστώ όλους πολύ γι αυτό. Νομίζω ακόμη πως βρίσκομαι εκεί...

Ατράνταχτη απόδειξη πως περάσαμε τέλεια, ότι ο Μούργος που ήταν υπόδειγμα υπακοής όλες τις μέρες
εξαφανίστηκε για κανένα 20λεπτο ακριβώς μόλις μπήκαμε στο αμάξι για Αθήνα...
...δεν ήθελε να φύγει με τίποτα,
κι αν δεν τον έβρισκε η Zin, ακόμη εκεί θα ήταν και θα πλατσούριζε στις όχθες της λίμνης

[neokles]

Από τι αναπνέει Οξυγόνο; Αυτό εκεί μοιάζει με... "επιτραπέζιο" rebreather!

[fivos]

Αρχικό μήνυμα απο neokles

Από τι αναπνέει Οξυγόνο; Αυτό εκεί μοιάζει με... "επιτραπέζιο" rebreather!

Σωστή η "διάγνωση"... έχεις μάτι
Είναι ένα σύστημα παροχής οξυγόνου κλειστού κυκλώματος (του Χρήστου)

[GKanel]

Αρχικό μήνυμα απο neokles

Από τι αναπνέει Οξυγόνο; Αυτό εκεί μοιάζει με... "επιτραπέζιο" rebreather!

Μπα, τον έχουν συνδέσει με το κομπρεσέρ

[Μυλωνάκης Κων/νος]

Καταπληκτικό…

Ξαναζώ την εκδρομή από την αρχή διαβάζοντας τις διηγήσεις όλων σας!!!
Μπράβο σε όλα τα παιδιά για την ομαδικότητα και την υπέροχη παρέα!!!

Με τη σειρά μου και γω να συνεχίσω την αφήγηση..

Ως γνωστών συμμετείχα στην πρώτη προσπάθεια εντόπισης του ναού πάνω στη βάρκα και κρατώντας στα χέρια την οθόνη του βαθόμετρου και ντυμένος με ισοθερμικό και μισή τη στεγανή (έβγαλα τη μπεμπελη) μετά από μια ώρα ψαχτηρι και όπως διαβάσατε παρακάτω τις υποδείξεις του κυρ-Κωστα είδαμε το μονό πιθανό σημείο που ο βυθός έκανε το μεγάλο σκαμπανέβασμα….42-43-42-43-35-33-36-32….κτλ…ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι την είχαμε βρει και την κατάλληλη στιγμή έφυγε και το σκοινί με τη γραμμή κατάδυσης..
Πέσαμε στο νερό και ξεκινήσαμε την αργή κατάδυση όπως είχαμε συμφωνήσει.
Στα 10 μετρά η ορατότητα είχε μειωθεί αρκετά ώστε να μας δείξει πως τα πράγματα δεν ήταν και τόσο εύκολα..
Φτάνοντας στα 25 μέτρα έκανα μια μικρή στάση και κοίταξα πάνω μου το Χρήστο και το Γιώργο κάνοντας ένα νόημα ‘που πάμε τώρα?’ και καταλαβαίνοντας οτι δεν κατάλαβαν συνέχισα παρακάτω…
Στα 36 μετρά ήταν νύχτα όταν κοιτούσα προς τα κάτω και αντίστοιχα προς τα πάνω υπήρχε ένα χρώμα καφετί…ο φακός μου 50w δεν φώτιζε παρά μονό 40 εκατοστά….
Κρατώντας τη γραμμή πάντα αλληλοκοιταζόμασταν (όσο μπορούσαμε) και αναρωτιόμασταν το τι θα κάνουμε χωρίς το βαθόμετρο που είχαμε ξεχάσει του Γιάννη και με τη γραμμή κατάδυσης να κρέμεται σε ένα μπουκαλάκι…
Εκείνη την ώρα σκεφτήκαμε όλες τις εναλλακτικές και το μονό που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι μια απλή ανάδυση….τα πράγματα ήταν άσχημα πολύ από πλευράς ορατότητας και δεν υπήρχε ούτε μια περίπτωση να βρούμε χωρίς δεύτερο μίτο και στιβαρή γραμμή κατάδυσης το ναό…και ξεκινήσαμε προς τα πάνω….
Βγαίνοντας στην επιφάνια ερωτηθήκαμε για το τι είδαμε και απλά απογοητεύσαμε τον υπόλοιπο κόσμο που υπήρχε επάνω στη βάρκα προτείνοντας τους να μην επιχειρήσουν άλλη βουτιά διότι έπρεπε να πλαναρουμε ξανά το σχέδιο της βουτιάς οπότε πήραμε το δρόμο προς τα πίσω.
Η κατάδυση στο συγκεκριμένο σημείο δεν είναι μια απλή κατάδυση αναψυχής, είναι κατάδυση που απαιτεί εξοπλισμό (αέρια αποσυμπιέσης και επάρκεια αεριών στη πλάτη) στεγανή στολη,φωτα κτλ και πάνω από όλα ένα καλό πλάνο όπως δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της βουτιάς στις επόμενες μέρες…
Το μονό back up αέριο που υπήρχε ήταν ένα 12αρι EAN50 stage το οποίο χρησιμοποιήθηκε τελικά στις επόμενες καταδύσεις που έγιναν από τα παιδιά..

Από εκείνο το σημείο και έπειτα εγώ προσωπικά είπα να μην επιχειρήσω άλλη βουτιά στη λίμνη και να αξιοποιήσω το χρόνο μου στην εξερεύνηση του βουνού ( jeeping) που μας καλούσε από χαμηλά με τα πανέμορφα
τοπία γεμάτα έλατα και πεύκα…

Την επόμενη μέρα λοιπόν ξεκίνησα για Καρπενήσι και πιο συγκεκριμένα για το σημείο ‘πάντα βρέχει’ το οποίο ήταν ιδέα της Εμμυς και αποδείχτηκε super jeepοκατασταση!!!
Μετά από μια στάση για καφέ στο γνωστό Σαλούν έξω από το Καρπενήσι ξεκινήσαμε την πορεία μας για τη περιπέτεια..

Το Πάντα Βρέχει βρίσκεται στη νότια πλευρά της Καλιακούδας και συγκεκριμένα στο φαράγγι που δημιουργείται στην πορεία του Κρικελοπόταμου. Αποτελεί ένα σπάνιο προορισμό, αφού η μορφολογία του εδάφους είναι τέτοια που δεν επιτρέπει στα αυτοκίνητα να πλησιάσουν, ενώ για να φτάσει ο επισκέπτης στο συγκεκριμένο σημείο χρειάζεται μισή ώρα περίπου πεζοπορία μέσα από το ποτάμι.

Περάσαμε μέσα από το Μεγάλο Χωριό και ακολουθήσαμε ανοδική πορεία, διασχίζοντας την καταπράσινη ράχη του επιβλητικού όρους Καλιακούδα. Πανύψηλα έλατα συνόδευαν τα χιλιόμετρα που μανιωδώς «καταπίναμε» σε κάθε απότομη στροφή.
Ο αέρας γινόταν όλο και πιο δροσερός μέχρι που συναντήσαμε και χιονιά στα 2000 μετρά υψόμετρο

και Κατηφορίζοντας την απότομη πλαγιά -για να περάσουμε στην άλλη πλευρά του βουνού-, συναντήσαμε μια ταμπέλα που έγραφε: «Ο ΜΥΛΟΣ ΤΩΝ ΔΟΛΙΑΝΩΝ λειτουργεί κανονικώς οξαϊον ολίγο… κ ο μυλωνάς καλός». ο ίδιος ήταν άφαντος, ο δε μύλος πιθανότατα δεν λειτουργούσε…
Επόμενη στάση τα Δολιανά, με τα λιγοστά σπιτάκια . Στο προαύλιο της εκκλησίας μάς περίμενε μία ακόμη στιγμή ανάπαυλας, με φόντο τα κυματιστά βουνά να «γεμίζουν» τον ορίζοντα. Στο δρομο μας συναντησαμε αγελαδίτσες (βόδια) ελευθέρας βόσκης τα οποία μας έκλεισαν το δρόμο για λίγο και φακός πηρέ φωτιά!!!

Στη κατάβαση προς το ποταμό συναντήσαμε 2 γουρούνες ( μηχανές) και κάνοντας τους νόημα με τα φώτα σταμάτησαν για να μας ενημερώσουν για το τι πρόκειται να συναντησουμε παρακάτω..
- γεια σας ρε παιδες!!! Τι παίζει παρακάτω? Για το πάντα βρέχει καλά πηγαίνουμε?
- Ναι καλά πηγαίνετε…περάστε το ποτάμι και θα το βρείτε περπατώντας μετά 45 λεπτά..
- Στο ποτάμι περνάει το jeep?
- Έχεις αργά?
- Έχω
- Μην το κόψεις καθόλου…αργά πρώτη και μην φοβηθείς…το νερό μπορεί να σου φτάσει μέχρι το παράθυρο…
- Ξεροκατάπια λίγο ….Οκ καλό δρόμο να έχετε ευχαριστώ πολύ!!!!

Οπότε συνεχίσαμε την πορεία μας μέχρι που συναντήσαμε το ποτάμι που δεν φαινόταν και τόσο βαθύ..
Στη απέναντι όχθη βρισκόταν ένα pajero οπότε αρχίσαμε τη συνομιλία πάλι..


- γεια σου φίλε, θα περάσεις απέναντι?
- Μπα εγώ δεν περνάω διότι έχω τη τρόμπα λαδιού στο Κάρτερ και το φοβάμαι μου είπε
- Οκ φίλε μου,εμενα με ενημέρωσαν ότι περνάω και θα το επιχειρήσω..


Και βεβαία με την ασφάλεια ότι κάποιος υπάρχει απέναντι να με τραβήξει αν κολλήσω ξεκινήσαμε το πέρασμα.
Στο μέσο του ποταμού το αυτοκίνητο βούτηξε μέχρι το παρμπριζ μέσα και το νερό έφτασε τελικά στα παράθυρα αλλά δεν κόλλησε πουθενά…
Με το που βγηκα από το ποτάμι σταμάτησα και κατεβηκα κάτω κοιτώντας με απορία το πίσω ξηλωμένο προφυλακτήρα, δεν έδωσα σημασία και έβγαλα το κασελάκι με τα εργαλεία…
Κουμπώθηκε ξανά και συνεχίσαμε τη πορεία μας!!!!
Σε αυτό το σημείο έπρεπε να παρκάρω κάπου και να προχωρήσουμε με τα πόδια 45 λεπτά μέσα στο ποτάμι για να βρούμε το πάντα βρέχει, όμως μετά από 3 ώρες κατσικόδρομο και άλλες 3 που μας περίμεναν μετα
αποφασίσαμε πως ήταν η ώρα να επιστρέψουμε οπότε συνεχίσαμε για το επόμενο χωριό που ήταν 27 χλμ μακριά πάλι με χώμα και νεροφαγώματα!!!
Στο πάντα βρέχει αξίζει να πάμε καλοκαιράκι διότι είναι απαραίτητες οι βερμούδες και μαγιό!!!οποτε το ραντεβού ανανεώθηκε!!!
Το αλπικό τοπίο συνεχίστηκε λοιπόν μέχρι που φτάσαμε σε ένα γραφικότατο χωριουδάκι και την πέσαμε στη μάσα!!!
Από εκεί το Καρπενήσι βρισκόταν 50 χλμ μακριά και η βάση μας 90…οπότε είχαμε δρόμο μακρύ!!!
Κάπως έτσι πέρασε η τελευταία μέρα όσο τα παιδιά φωτογράφιζαν το σταυρό που τόσο θα ήθελα να δω και γω!!!

Ευχαριστώ όλα τα παιδιά για την υπέροχη παρέα , ήταν ένα τετραήμερο γεμάτο δράση και εικόνες που δυστυχώς τελείωσε….
Άντε πάμε για άλλα!!!

[Manta]

Μπράβο παιδιά, βλέπω το διασκεδάσατε, χαίρομαι!

[geogeo]

Αρχικό μήνυμα απο fivos

...όπως εξ' άλλου και τα τοπικά εδέσματα !

Βέβαια, αναγκαστήκαμε να παραμυθιάσουμε το Γιώργό ότι μετά από κάθε βουτιά έπρεπε να εισπνέει 30 λεπτά οξυγόνο για λόγους ασφαλείας
(μέχρι να σερβιριστούν τα μπριζολάκια και να προλάβουμε να φάμε τίποτα) αλλά το καταφέραμε κι αυτό
Γιώργο αλήθεια λέγαμε πάντως, ήταν θέμα ασφαλείας (δικής μας ασφαλείας): Νηστικό αρκούδι δε βουτάει

....

Αρχικό μήνυμα απο GKanel

Μπα, τον έχουν συνδέσει με το κομπρεσέρ

Αμα έχεις τέτοιους φίλους ....
Να μην δουν μια ... αδυναμία βρε παιδί μου.
Ως γνωστόν όμως, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά

[Physalia]

Αρχικό μήνυμα απο Μυλωνάκης Κων/νος

Αρχικό μήνυμα απο Μυλωνάκης Κων/νος

Και βεβαία με την ασφάλεια ότι κάποιος υπάρχει απέναντι να με τραβήξει αν κολλήσω ξεκινήσαμε το πέρασμα.
Στο μέσο του ποταμού το αυτοκίνητο βούτηξε μέχρι το παρμπριζ μέσα και το νερό έφτασε τελικά στα παράθυρα αλλά δεν κόλλησε πουθενά…

Θέλουμε και το βίντεοοοοοοο

Αρχικό μήνυμα απο fivos

Βέβαια, αναγκαστήκαμε να παραμυθιάσουμε το Γιώργο ότι μετά από κάθε βουτιά έπρεπε να εισπνέει 30 λεπτά οξυγόνο για λόγους ασφαλείας
(μέχρι να σερβιριστούν τα μπριζολάκια και να προλάβουμε να φάμε τίποτα) αλλά το καταφέραμε κι αυτό

Προσέξτε το παρακαλώ κύριοι αυτό το λεπτό σημείο.

Εσείς βέβαια βάζετε πάνω απ' όλα την ασφάλειά σας, γνωρίζετε καλά όλα τα θετικά της προληπτικής εισπνοής οξυγόνου μετά τη βουτιά, έχετε μάλιστα και ένα καταπληκτικό σύστημα παροχής μαζί σας.... Τι θα μπορούσε να σας εμποδίσει να το χρησιμοποιήσετε;;

Καταρχήν οι άγνωστοι θαμώνες της ταβέρνας..... Μπροστά στα μάτια τους εξελισσόταν ένα δράμα... Ένας καημένος (κατά την κρίση τους) ασθενής -που ποιος ξέρει τι πρόβλημα να έχει ο δόλιος- αντί να τρώει μαζί με την υπόλοιπη παρέα του, καθόταν απομονωμένος σε μια άκρη (σωστή καραντίνα) και εισέπνεε οξυγόνο.... "Αααααχ, εμείς να'μαστε καλά" διάβαζες στα συμπονετικά τους μάτια.

Κατά δεύτερον και χειρότερο, η παρέα σου. Κι όσο πιο κακεντρεχείς κι ανόητοι, τόσο χειρότερα τα πράγματα. Ατάκες τύπου: "Τα μπριζολάκια θα τα πάρετε σε ορό;" ή "Μισή ώρα δε φτάνει, χρειάζεται τουλάχιστον δίωρο για να πεις ότι πραγματικά καθάρισες (μπουκιά κοψίδι)" ή ακόμα χειρότερα να σε τραβάνε και φωτό ή βιντεο για να μπορούν να σε κοροϊδέψουν ΚΑΙ αργότερα.....

Αίσχος, συνδύτες, αί-σχος!